Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

Ο πρόσφυγας

Ήρθα σ' αυτόν τον κόσμο πριν 30 χρόνια. Δεν ξέρω ακριβώς που βρισκόμουν πριν, θυμάμαι πάντως ότι τα περνούσα φίνα. Ήμουν συνεχώς χορτασμένος και κοιμόμουν όποτε μου έκανε κέφι. Οι σκέψεις ελάχιστες, τι να τις κάνεις όταν δεν σου λείπει τίποτα; Και ξαφνικά, όλα κατέρρευσαν,  η ζέστη χάθηκε και ο κόσμος που με τύλιγε χάθηκε μπροστά στα μάτια μου. Δεν τα θυμάμαι όλα, αρκετά τα έχω μπλοκάρει, ήταν, βλέπεις, πολύ τραυματική εμπειρία. Αυτό που θυμάμαι όμως είναι πως σε μια στιγμή, η θάλασσα που με περιέβαλλε άδειασε μονομιάς και μια δίνη άρχισε να με τραβάει προς τα κάτω. Μετά από πολλές ώρες πάλης με την άγνωστη εκείνη δύναμη, και όντας εντελώς εξουθενωμένος, εγκατέλειψα τη μάχη, παραδόθηκα. Άφησα πίσω μου τον μόνο κόσμο που γνώρισα ποτέ, όλο μου το είναι. Με ξερίζωσαν από το σπίτι μου χωρίς να το ζητήσω. Βέβαια εκείνη την ώρα δεν χρέωσα κανέναν, ούτε αναζήτησα ευθύνες. Διότι ως τότε ο κόσμος ολάκερος ήμουν εγώ, ποτέ μου δεν σκέφτηκα κάτι έξω από εμένα. Και όταν η δίνη σταμάτησε, φέρνοντας με εκεί που ήθελε, αυτό που συνάντησα δεν θύμιζε σε τίποτα τον δικό μου κόσμο. Ψύχρα παντού και όλα να κινούνταν τόσο γρήγορα που τα ‘χασα. Τότε ήταν που γνώρισα για πρώτη φορά τον Άλλον. 

Φανταστείτε ταραχή, τόσον καιρό να νομίζεις πως ο κόσμος ολόκληρος είναι πλασμένος για σένα, όλα φτιαγμένα για τη δική σου εξυπηρέτηση και, ξάφνου, να μαθαίνεις πως πρέπει να τον μοιραστείς. Υπάρχουν και Άλλοι. Και όχι μόνο υπάρχουν, αλλά έκαναν αμέσως σαφές ότι στον νέο αυτόν κόσμο, ο λόγος μου δεν μετράει και πάρα πολύ. Από την πρώτη στιγμή, ο καθένας με πήγαινε και μ’ έφερνε χωρίς ποτέ να με ρωτούν. Κάποιες κραυγές μου στην αρχή φάνηκαν να πιάνουν τόπο, αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι στους Άλλους δεν πολυαρέσουν οι φωνές. Και παρά τις αγωνιώδεις μου προσπάθειες, να ακουστώ, δεν κατάφερα, παρά αρκετά αργότερα, να αποκτήσω τον δικό μου λόγο. Για πολλά χρόνια ακόμα έκανα μoνάχα ότι μου έλεγαν. Αργότερα μου εξήγησαν ότι δικαιούμαι και εγώ κάποια πράγματα, εφόσον βέβαια τα ζητούσα με τον σωστό τρόπο και με το βλέμμα να κοιτάει χαμηλά. Έτσι θα αποκτούσα αυτά που ήθελα. Αλλά αυτά που γινόταν να ζητήσω, δεν με ενδιέφεραν και τόσο πολύ. Και αυτά πού μ' ενδιέφεραν, δεν μπορούσα να τα ζητήσω. Γιατί κανείς δεν μπορούσε να μου τα δώσει. Γιατί, όπως μου είπαν, μερικά ήταν εντελώς ακραία, άλλα ουτοπικά και κάποια τελείως παράλογα. Συνειδητοποίησα τότε πως δεν είχε κανένα νόημα να συνεχίζω να ζητάω οτιδήποτε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου