Φωτοσοπιές (μαζί με @spiraklsss)

"Batman Antifa"

"Mega mou, Beni"

                             "Η Χρυσή Αυγή πάει Ακαδημία"

Στις Σκουριές, αδέλφια, στις Σκουριές

Στις Σκουριές αυτές τις μέρες εμφανίστηκε το Μέλλον. Έκοψε βόλτες μέσα στο χωριό, πόζαρε ανέμελα μπροστά στις κάμερες, χτύπησε επίμονα τις πόρτες των κατοίκων. Όσοι είχαν τα μάτια ανοιχτά το είδαν.

Αυτό που είδαν είναι πως η μάχη στις Σκουριές δεν είναι υπόθεση των κατοίκων της Χαλκιδικής. Δεν είναι μια μάχη ανάμεσα στην ανάπτυξη και το περιβάλλον. Ούτε ανάμεσα στις "δυνάμεις του χθες" και του "αύριο". Στη Χαλκιδική μάχονται η λογική με το παράλογο.

Όταν το 2008 έσκασε η χρηματοπιστωτική φούσκα, κάποιοι αφελείς πίστεψαν ότι οι ιθύνοντες πήραν το μάθημα τους. Δεν μπορεί, μετά από μια τέτοια μαλακία θα έβαζαν πια μυαλό και ο ορθολογισμός θα συνέχιζε εκεί που σταμάτησε ο παραλογισμός, σκέφτηκαν. Αυτό που δεν έλαβαν υπ' όψιν τους ήταν πως οι ιθύνοντες δεν γινόταν να πάρουν το μάθημα τους. Διότι οι ιθύνοντες, οι εξουσιαστές μας, δεν είναι άνθρωποι που λειτουργούν λογικά. Οι εξουσιαστές μας είναι άνθρωποι βαριά άρρωστοι. Είναι εθισμένοι. Και η ουσία τους δεν είναι ούτε η κόκα, ούτε η ηρωίνη. Η ουσία τους είναι ο χρυσός.

Δεν προκαλεί έκπληξη η αντίδραση των εξουσιαστών μας στις Σκουριές. Οι επιθέσεις στους κατοίκους, τα δακρυγόνα στα σχολεία, τα M-16 της Αντιτρομοκρατικής. Στις Σκουριές δεν διακυβεύεται αφηρημένο χρήμα, ψεύτικα νούμερα στην οθόνη, υποκατάστατα. Στις Σκουριές βρέθηκε "καθαρή" η ουσία της ουσίας. Και ως γνωστόν, τίποτα δεν μπορεί να μπει ανάμεσα στον εθισμένο και τη δόση του. Ούτε ο νόμος, ούτε το δίκιο και το άδικο. Ούτε καν τα παιδιά.

Διάβασα ότι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης θα φιλοξενούνται στο εξής οι τοξικομανείς. Έχω πολύ κακή άποψη για τους εξουσιαστές μας αλλά αυτή η είδηση πραγματικά με σόκαρε. Η απόφαση αυτή δείχνει ποιοι είναι πραγματικά οι εξουσιαστές μας. Μπορεί σε όλους τους ανθρώπους να φέρονται απαίσια, αλλά στα πρεζάκια όφειλαν να δείξουν κάποια κατανόηση. Εάν οι εξουσιαστές μας είχαν την παραμικρή ενσυναίσθηση, τα πρεζάκια θα έπρεπε να αποτελούν την ιερή κάστα στην κοινωνία μας.

Αλληλεγγύη στον αγώνα της Χαλκιδικής

Μήπως το παιδί σας είναι αναρχικός;

Μετά και το πρόσφατο δημοσίευμα της φυλλάδας "Πρώτο Ψέμα" για τον προσηλυτισμό νεαρών στην Αναρχία και κατά προέκταση στην τρομοκρατία, είναι πια επιτακτική η ανάγκη να αναχαιτισθεί ο κίνδυνος που μας απασχολεί όλους. Διότι το θέμα που καίει όλους τους γονείς δεν είναι ο βιοπορισμός, το ενοίκιο ή το δάνειο που τρέχει, οι λογαριασμοί που καταφθάνουν συνεχώς και το γενικότερο αίσθημα ανασφάλειας για το μέλλον. Το πραγματικό πρόβλημα για κάθε ελληνική οικογένεια είναι μήπως το παιδί τους γίνει αναρχικός.

Σας παραθέτουμε λοιπόν 5+1 ενδείξεις, για να γνωρίζει ο κάθε γονέας εάν το παιδί του έχει πέσει στην Αναρχία.

1. Προβλήματα στις κοινωνικές σχέσεις:

Εάν παρατηρήσετε ότι το παιδί σας δείχνει μια αδικαιολόγητη ευαισθησία για τα προβλήματα άλλων ανθρώπων, ακόμη κι αγνώστων, είναι μάλλον ώρα να ανησυχήσετε. Έχει παρατηρηθεί πως τα παιδιά που έχουν λάβει τον χαρακτηρισμό του "αναρχικού" δείχνουν 5-6 φορές περισσότερο ενδιαφέρον για τον "άλλον" σε σχέση με τα φυσιολογικά παιδιά. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, φτάνουν στο σημείο να παραβλέπουν βασικές διαφορές που διατηρούν με άλλους ανθρώπους, όπως η εθνικότητα και το φύλο.

2. Προβλήματα με την Δικαιοσύνη:

Η παραβατική συμπεριφορά ανέκαθεν αποτελούσε σοβαρή ένδειξη για τα προβληματικά παιδιά. Στην περίπτωση των "αναρχικών" παιδιών, η παραβατικότητα αυτή εμφανίζεται πρώτα σε θεωρητικό επίπεδο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της κυρίας Κ. " Όλα ξεκίνησαν όταν ο γιος μου (15 ετών) επιστρέφοντας απ' το σχολείο με ρώτησε αν πρέπει να υπακούμε σε νόμους που δεν είναι δίκαιοι". Εμφανώς ταραγμένη η μητέρα, είπε πως ο γιος της δεν είχε εμφανίσει ποτέ παρόμοια προβλήματα πριν από το περιστατικό. "Με τον καιρό, το παιδί μου άλλαξε εντελώς, αρνείται να υπακούσει πια ακόμα και σε βασικές εντολές όταν δεν τις θεωρεί δίκαιες. Δεν τον αναγνωρίζω πλέον".

3. Προβλήματα σχετιζόμενα με το διάβασμα:

Ενώ τα περισσότερα παιδιά φαίνεται να αρκούνται στην ανάγνωση όσων τους ανατίθενται, τα "αναρχικά" παιδιά εμφανίζουν τάσεις να διαβάζουν αναγνώσματα που δεν περιέχονται στη διδακτέα ύλη. Σε πολλές περιστάσεις, μάλιστα, η επιθυμία αυτή τους εμποδίζει από την παρακολούθηση τηλεόρασης και βιντεοπαιχνιδιών. Αν και φαινομενικά το συγκεκριμένο πρόβλημα ταυτίζεται με τα προβλήματα παραβατικότητας, τέτοιες συμπεριφορές μπορούν να εμφανιστούν και χωρίς την ταυτόχρονη παρουσία άλλων συμπτωμάτων. Θεματικά φαίνεται να εξιτάρονται κυρίως από την ανάγνωση Ιστορίας, πολιτικών επιστημών αλλά και ποίησης.

4. Προβλήματα αυτοπεποίθησης:

Όπως έχει δείξει η διεθνής βιβλιογραφία, τα περισσότερα παιδιά καταφέρνουν να αναπτύξουν την αυτοπεποίθηση τους σε φυσιολογικά επίπεδα χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Τα αναρχικά παιδιά, αντιθέτως, δείχνουν πολλές φορές σημάδια ακραίας αυτοεκτίμησης που φτάνει σε επίπεδα έντονου ναρκισσισμού. Σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά αυτά, ακόμα και σε προσχολική ηλικία, φαίνεται να πιστεύουν ότι είναι σε θέση να ξεπεράσουν προκλήσεις χωρίς την παρέμβαση ή τις οδηγίες μεγαλυτέρων. Ενώ κάτι τέτοιο μπορεί να μην φαντάζει ως σοβαρό πρόβλημα αρχικά, ενδέχεται να επιφέρει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα στη συνέχεια.


5. Προβλήματα στη λήψη τροφής:

Ένα από τα πιο συχνά προβλήματα που παρατηρείται στα παιδιά αυτά αφορά στη λήψη τροφής. Σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν μαρτυρίες γονέων που αναφέρουν ότι τα παιδιά αυτά αρνούνται εντελώς να καταναλώσουν κουτόχορτο. Παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες γονέων και φορέων (σχολείο, Εκκλησία, ΜΜΕ) να πείσουν τα παιδιά να συνεχίσουν την κατανάλωση, εντούτοις η αναγκαστική πρόσληψη του δεν φαίνεται να αποδίδει θετικά αποτελέσματα. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, έχει παρατηρηθεί ότι, πέρα από την άρνηση καθ' αυτή, πολλά παιδιά οδηγούνται και στην αμφισβήτηση παγιωμένων πεποιθήσεων και δογμάτων με απρόβλεπτες συνέπειες.


6. Προβλήματα σχετιζόμενα με τον ύπνο:

Ίσως η σοβαρότερη απ' όλες τις υπόλοιπες ενδείξεις. Ενώ τα περισσότερα παιδιά βλέπουν όνειρα μόνο κατά τη διάρκεια του ύπνου, τα αναρχικά παιδιά συνεχίζουν να τα βλέπουν και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Πλήθος ερευνών σε νευρολογικό επίπεδο έχουν επιχειρήσει να εξηγήσουν αυτό το περίεργο φαινόμενο χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Σε αυτό που συμφωνούν πάντως οι περισσότεροι επιστήμονες είναι πως, αν το πρόβλημα δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να οδηγήσει σε περαιτέρω ενοχλήσεις, έως και εμμονές, για την πραγματοποίηση των ονείρων αυτών.

Γράμμα σ' εναν φίλο Ελληναρά

Πόσο εύκολο σου είναι να κατηγορείς ένα 20χρονο παιδί. Η οικογένεια, τα Εξάρχεια, οι παρέες που έκανε. Όποια δικαιολογία μπορείς να βρεις για να αποφύγεις αυτό που τρέμεις χρόνια, να κρίνεις τον εαυτό σου, να αναλάβεις την ευθύνη. Το ίδιο έκανες όταν έμαθες πως θα είσαι πια φτωχός, "οι πολιτικοί μας πρόδωσαν" φώναζες και μούτζωνες εξοργισμένος. Μούντζες από 'δω, μούτζες από κει, αλλά ούτε μια μούντζα δεν έστειλες προς τα μέρη σου. Κάπου αλλού, κάποιος άλλος.

Βέβαια, όποτε βρισκόταν κάποιος που κατάφερνε να κάνει κάτι που θα μπορούσε να σε ανεβάσει λίγο, καμάρωνες. "Περήφανα ελληνικά νιάτα" τα ονόμαζες, αρπάζοντας κάτι από την επιτυχία τους. "Όταν θέλει ο Έλληνας, όμως, ε;" κάπως έτσι δεν το λεγες; Αλλά όχι ο Ρωμανός. Αυτός είναι αλήτης. Και τι έγινε που κάποτε είδε τον φίλο του να πεθαίνει μπροστά στα μάτια του; Τι πειράζει που, όπως και οι υπόλοιποι 20χρονοι, είδε να ξεδιπλώνεται μπροστά του ένα μέλλον που δεν διάλεξε; Είναι αλήτης, γιατί έτσι εσύ δεν είσαι και τόσο μαλάκας, ε; Διότι αν ο Ρωμανός δεν είναι ένας αλήτης, αν στην πραγματικότητα είναι ένα θύμα αυτής της κοινωνίας και αυτού του τρόπου ζωής, τότε εσύ δεν είσαι και τόσο γαμάτος τελικά.

Τα παιδιά αυτά, Ελληναρά, δεν είναι αλήτες. Τα παιδιά αυτά είναι πολύ μεγαλόψυχα. Προειδοποιούν. Η πρώτη φορά ήταν τον Δεκέμβριο του 2008. Την ώρα που εσύ απολάμβανες τις τελευταίες δόσεις του lifestyle σου, τα παιδιά προσπαθούσαν να σε ξυπνήσουν από τη ρέκλα. 4 χρόνια μετά, ο Ρωμανός είναι η τελευταία προειδοποίηση. Και το μήνυμα του είναι σαφές, αν θέλεις να το ακούσεις:

Πάτα το snooze λιγάκι ακόμα

Βλέπω να πλησιάζει η μέρα που η εθελοτυφλία και η εκούσια ύπνωση που διάλεξαν οι άνθρωποι θα απαιτήσει κι άλλους νεκρούς. Άνθρωποι ακέραιοι, αγωνιστές, με την έννοια του αγώνα του Σίσυφου, θα καούν στην πυρά για να μην διαταραχθεί ο ύπνος κανενός. Οι αλογόμυγες θα ψεκαστούν με δηλητήριο προκειμένου η φοράδα της δημοκρατίας να μην αντιληφθεί ποτέ πως επιπλέει στα ίδια της τα κόπρανα.

Είναι δύσκολο να βγεις απ' τον ύπνο σου. "Ξυπνάω" σημαίνει πως αναγνωρίζεις ταυτόχρονα την ασημαντότητα και το μεγαλείο της ύπαρξης. Σημαίνει πως θα διασχίσεις μέρη αφιλόξενα, κατάμαυρα και κρύα, χωρίς πάντα να διαφαίνεται κάποια διέξοδος. Και όποιος δεν αντέχει, επιλέγει να ξεφύγει από το βάρος της ύπαρξης του, εξευτελίζοντας την ζωή του. Ανοίγει μόνος του μια τρύπα στην άμμο, να χωρέσει το κεφάλι του και τα 4/5 των αισθήσεων του. Χαπακωμένος, μετατρέπει την ύπαρξη του σε λούνα παρκ καταναλώνοντας τυποποιημένες στιγμές. Αν χρειαστεί βοήθεια, το σχολείο, η θρησκεία και η τηλεόραση, όλα είναι εκεί, βοηθώντας τον να μικρύνει λίγο ώσπου να χωράει στην τρυπούλα που έφτιαξε με κάποιο κόπο.Φτάνει μόνο να πάψει να ρωτά, "γιατί;". "Γιατί;" μια λέξη ικανή να κάνει τον άνθρωπο κάτι άλλο από ζώο. Και στα μέρη μου, οι άνθρωποι έχουν πάψει καιρό να ρωτάνε "γιατί;".

Αυτή είναι η μοναδική διάκριση που επιτρέπεται στους ανθρώπους. Ούτε άνδρας και γυναίκα, μικρός μεγάλος, ξένος ντόπιος. Η μοναδική διάκριση είναι Ελεύθερος ή Δούλος. Όσο ο άνθρωπος συνεχίζει να ρωτά "γιατί;", όσο αντιστέκεται στον πειρασμό να πει "φτάνει μέχρι εδώ, προτιμώ την σιγουριά της αυταπάτης", συνεχίζει τον αγώνα να γίνει Άνθρωπος. Για όλους τους άλλους "ο κόσμος σκηνή, ο βίος πέρασμα, ήλθες, είδες, απήλθες". Ήρθες, είδες, έφυγες, και άφησες πίσω σου μόνο όσα έφερες.

Περί νομιμότητας

Υπάρχει μια ιστορία που διδάσκεται στους φοιτητές κοινωνικών επιστημών. Υποτίθεται πως μια γυναίκα είναι βαριά άρρωστη και το μόνο που μπορεί να τη σώσει είναι ένα πανάκριβο φάρμακο. Ο άντρας της προσπαθεί με κάθε τρόπο να βρει τα χρήματα για να το αγοράσει απ' τον φαρμακοποιό. Παρά τις επίμονες προσπάθειες του συζύγου να προμηθευτεί το φάρμακο, ο φαρμακοποιός αρνείται να του το δώσει σε τιμή χαμηλότερη από την τιμή πώλησης, μια τιμή που ο σύζυγος δεν μπορεί να καλύψει. Το δίλημμα που τίθεται είναι το εξής, επιτρέπουν ή όχι οι συνθήκες στον σύζυγο να παραβεί τον νόμο και να κλέψει το φάρμακο για να σωθεί η άτυχη γυναίκα; Η ανάγκη υπερισχύει του νόμου;

Αν ρωτήσει κανείς τα παπαγαλάκια των media, ειδικά στον δικό μας καιρό, τον καιρό των μνημονίων, η απάντηση θα είναι άμεση και απόλυτη. "Όχι, ο νόμος πρέπει να τηρείται σε κάθε περίπτωση, διαφορετικά θα επέλθει το χάος". Είναι λογικό να έχουν τέτοια άποψη, μιας και ο νόμος είναι το μόνο που τους προστατεύει πια από τόσους ανθρώπους που έχουν αντιληφθεί την ευθύνη των ΜΜΕ στην εξαθλίωση της χώρας. Την ίδια προσήλωση στην νομιμότητα κηρύττουν και οι κυβερνώντες της χώρας. Επίσης λογικό, μιας και οι ίδιοι διαμορφώνουν τους νόμους.  

Ως γνωστόν, η νομιμότητα δεν είναι απόλυτη και σταθερή, ούτε στον χώρο ούτε στον χρόνο. Κάτι που θεωρείται νόμιμο εδώ δεν θεωρείται νόμιμο κάπου αλλού. Και κάτι που σήμερα είναι παράνομο, κάποτε ίσως να ήταν ή να γίνει νόμιμο. Μπορεί σήμερα το άγαλμα του Κολοκοτρώνη να κοσμεί την οδό Σταδίου, αλλά κατά την διάρκεια της Επανάστασης θεωρείτο ένας παράνομος, ένας αλήτης που δεν σεβόταν τον νόμο και την τάξη. Το ίδιο ισχύει για όσους έριξαν την γέφυρα του Γοργοποτάμου αλλά και όσους συμμετείχαν στην Αντίσταση, όλοι τους τυπικά ήσαν παράνομοι. Και ακόμα πιο πρόσφατα, ο Αλέκος Παναγούλης και όσοι βρέθηκαν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το 1973, ήσαν παράνομοι για το καθεστώς της εποχής. Έστω κι αν σήμερα θεωρούνται ήρωες. 

Καταλαβαίνει, λοιπόν, κανείς ότι η απάντηση στο δίλημμα που προαναφέρθηκε δεν είναι τόσο απλή όσο την παρουσιάζουν ορισμένοι. Και σε καμιά περίπτωση το δίλημμα δεν είναι καινούργιο, αφού σε ολόκληρη την αρχαία ελληνική γραμματεία βλέπουμε συγγραφείς να καταπιάνονται με το ζήτημα "ηθική εναντίον νόμου", απ' τον Σοφοκλή και την Αντιγόνη του έως τον Μένανδρο και το περίφημο "ουδείς ανάγκης μείζον ισχύει νόμος" (κανένας νόμος δεν υπερισχύει της ανάγκης). Πάνω στο δίλημμα αυτό, "ανάγκη εναντίον νόμου", βασίζεται ολόκληρη η έννοια και η λειτουργία της δικαιοσύνης. Όταν κάποιος παραβαίνει τον νόμο, η δικαιοσύνη υπάρχει για να αποφασίζει αν συνέτρεχαν λόγοι που να δικαιολογούν την παράβαση. Σε διαφορετική περίπτωση, δεν θα χρειάζονταν δικαστές και δικαστήρια, μόνο μακροσκελείς κατάλογοι νόμων.

Χθες, στις 12/1/13, ένα δικαστήριο στην Ηγουμενίτσα επανέφερε το αιώνιο δίλημμα στο προσκήνιο. Αντίθετα από τις προβλέψεις, το δικαστήριο επέλεξε ως σημαντικότερη την ανάγκη από τον νόμο. Αποφάσισε να αθωώσει τους κατηγορούμενους για απόδραση με το σκεπτικό ότι μπορεί να παρανόμησαν αλλά η παράβαση έγινε προκειμένου να αποφύγουν τον εξευτελισμό. Ίσως σε κάποια άλλη χώρα η απόφαση αυτή να μην αποτελούσε μεγάλη είδηση. Αλλά σε αυτήν εδώ, που οι πολίτες της οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση και τον εξευτελισμό, είναι κάτι παραπάνω από είδηση, είναι ένα χαστούκι προς πάσα κατεύθυνση.